نیاز به خرید
نیاز به خرید
اولین سایت درخواست خرید بی واسطه در صنعت ساختمان
تولید بتن با قابلیت ترمیم ترک

تولید بتن با قابلیت ترمیم ترک

در دانشگاه علوم پزشکی شیراز محققان توانستند  طی یک همکاری تحقیقاتی مشترک با محققان دانشگاه اکلند نیوزلند بتن هایی تولید کنند که خودشان را ترمیم می کنند. این بتن ها درونشان باکتری هایی دارند که می توانند ترک های بتن را پوشش داده و از رشد آن ها جلوگیری کنند.
امروزه بتن یکی از پرکاربردترین مصالح ساختمانی در دنیاست. آمارها نشان می دهد بیش از 30 میلیون تن بتن در سال در کل جهان تولید و مصرف می شود.
بتن تولید شده باید ویژگی هایی داشته باشد که از مهم ترین آن ها استحکام فشاری بالا  ,مقاومت در برابر آتش سوزی و در دسترس بودن مهمترین این ویژگی هاست. بتن های تولید شده دارای نواقصی هم هستند که پژوهشگران در این حوزه در تلاش هستند تا با بهره گیری از فناوری نانو این نواقص را برطرف کنند.
عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز با اشاره به این که ترک بتن و رشد آن یکی از معایب مهم بتن به شمار می رود , هدف از اجرای این پروژه را ارائه روشی برای مقابله با اشاعه ترک در بتن ها عنوان کرد و ادامه داد : وقتی در بتن ترک ایجاد شود محیط خورنده اطراف از طریق آن به داخل راه پیدا کرده و موجب بروز خوردگی شدید و در نهایت کوتاه شدن عمر بتن می شود.
دکتر ابراهیمی نژاد افزود: در این طرح ما با به کارگیری یک نوع باکتری و ذرات نانو در ساختار بتن ,خصوصیتی به آن اضافه کردیم که از این طریق می تواند خود را ترمیم کند.
با این روش در مصرف بتن صرفه جویی می شود و در نتیجه تولید بتن که یک فرایند آلاینده است کاهش یافته و در پی آن آلودگی زیست محیطی هم کاهش می یابد.
ابراهیمی نژاد در مورد نحوه عملکرد باکتری‌ها در ترمیم ترک‌ها توضیح داد:‌باکتری که ما در ساختار بتن از آن استفاده کردیم "باسیلوس" نام دارد که توانایی رسوب دهی کلسیم کربنات را دارد که از این راه ترک های بوجود آمده در بتن را ترمیم و اصلاح می کند.همچنین در مراحل آماده سازی این بتن از نانو ذرات اکسید آهن به عنوان پوشش محافظ برای باکتری ها استفاده کردیم تا هنگام فرایند پخت بتن باکتری ها از بین نروند.
حضور باکتری های یاد شده در ساختار بتن باعث شده تا ترک‌های بتن طی مدت  یک ماه کاملا  ترمیم شوند و جذب آب در آن  ۲۶ درصد کاهش یافته  که خود بیانگر ترمیم خلل و فرج موجود در بتن است.
دکتر علیرضا ابراهیمی نژاد و دکتر یونس قاسمی اعضای هیأت دانشگاه علوم پزشکی شیراز ، دکتر مصطفی سیفان، دکتر علی خواجه سامانی و دکتر آیدین برنجیان محققانی از کشورهای استرلیا و نیوزلند در انجام این تحقیقات همکاری داشته‌اند.